Το πρωτόκολλο Tactical Emergency Casualty Care (TECC) στη θάλασσα: επιχειρησιακή αξία σε σκάφη

Το Tactical Emergency Casualty Care (TECC) είναι ένα σύγχρονο, επιστημονικά τεκμηριωμένο πρωτόκολλο επείγουσας φροντίδας τραυματία, σχεδιασμένο για πολιτικά περιβάλλοντα υψηλού κινδύνου, εκεί όπου η απειλή, η αστάθεια και η καθυστέρηση πρόσβασης σε ιατρική βοήθεια είναι πραγματικότητα. Αναπτύχθηκε ως εξέλιξη της φιλοσοφίας του στρατιωτικού TCCC, αλλά προσαρμόστηκε συνειδητά για πολίτες, διασώστες, πληρώματα, επαγγελματίες ασφάλειας και κάθε άνθρωπο που μπορεί να βρεθεί πρώτος μπροστά σε ένα σοβαρό τραυματισμό χωρίς άμεση υποστήριξη ΕΚΑΒ ή νοσοκομείου. Η καρδιά του TECC δεν είναι η «ιατρική πράξη», αλλά η λήψη αποφάσεων υπό πίεση, η ιεράρχηση απειλών και η εφαρμογή απλών, αποδεδειγμένα σωτήριων παρεμβάσεων στον σωστό χρόνο.

Σε επιστημονικό επίπεδο, το TECC βασίζεται σε δεδομένα τραυματολογίας από πεδία μαζικών ατυχημάτων, τρομοκρατικών επιθέσεων, βιομηχανικών συμβάντων και απομακρυσμένων περιοχών, όπου η αιμορραγία, η υποξία και το shock ευθύνονται για το μεγαλύτερο ποσοστό προλήψιμων θανάτων. Το πρωτόκολλο εστιάζει στον έλεγχο της μαζικής αιμορραγίας, στη διασφάλιση της αναπνοής, στη διατήρηση της κυκλοφορίας και στην πρόληψη της επιδείνωσης μέχρι τη μεταφορά σε ανώτερο επίπεδο φροντίδας. Δεν υπόσχεται «ηρωισμούς». Υπόσχεται χρόνο. Και στην επείγουσα ιατρική, ο χρόνος είναι ζωή.

Το σκάφος αναψυχής ή επαγγελματικό, όσο ειδυλλιακό κι αν μοιάζει, είναι στην πράξη ένα απομονωμένο, δυναμικό και συχνά εχθρικό περιβάλλον. Κίνηση καταστρώματος, αιχμηρές επιφάνειες, βαρούλκα, σχοινιά υπό τάση, προπέλες, κακοκαιρία, καύσιμα, περιορισμένος χώρος και καθυστέρηση πρόσβασης σε βοήθεια συνθέτουν ένα σκηνικό που θυμίζει περισσότερο «remote incident» παρά χαλαρή δραστηριότητα αναψυχής. Σε αυτό το πλαίσιο, το TECC βρίσκει απόλυτα φυσική εφαρμογή. Ένας σοβαρός τραυματισμός στο σκάφος δεν συγχωρεί θεωρητική γνώση ούτε ακατάλληλα αντανακλαστικά. Απαιτεί καθαρό μυαλό, απλές κινήσεις και σωστή προτεραιοποίηση.

Η αξία του TECC στο σκάφος δεν βρίσκεται μόνο στο τι κάνεις, αλλά και στο τι δεν κάνεις. Σε αντίθεση με παρωχημένες αντιλήψεις «πρώτων βοηθειών», το πρωτόκολλο διδάσκει πότε η άμεση παρέμβαση είναι σωτήρια και πότε η άκριτη δράση επιδεινώνει την κατάσταση. Ο εκπαιδευμένος εφαρμοστής TECC κατανοεί ότι πρώτα εξασφαλίζει τη σκηνή, έπειτα τον εαυτό του και μετά τον τραυματία, ότι η ανεξέλεγκτη αιμορραγία προηγείται κάθε άλλης παρέμβασης και ότι η υποθερμία μπορεί να σκοτώσει ακόμη και σε καλοκαιρινό Αιγαίο. Αυτή η νοοτροπία είναι κομβική στη θάλασσα, όπου ο πανικός, η κίνηση και η κακή επικοινωνία πολλαπλασιάζουν τα λάθη.

Επιχειρησιακά, το TECC προσφέρει στο πλήρωμα και στον κυβερνήτη ένα κοινό «mental model». Όλοι ξέρουν τι να περιμένουν, ποιος κάνει τι και ποιος είναι ο στόχος: σταθεροποίηση και επιβίωση μέχρι την παράδοση. Δεν αντικαθιστά τον γιατρό, ούτε το Λιμενικό, ούτε το ΕΚΑΒ. Γεφυρώνει όμως το πιο επικίνδυνο κενό: τα πρώτα λεπτά. Εκεί όπου κρίνονται όλα. Σε ένα σκάφος που μπορεί να απέχει ώρες από οργανωμένη φροντίδα, αυτό δεν είναι απλώς χρήσιμο· είναι στρατηγικό πλεονέκτημα.

Με απλά λόγια, το TECC φέρνει τη λογική της σύγχρονης τραυματολογίας εκεί που πραγματικά χρειάζεται: στον άνθρωπο που είναι ήδη εκεί. Στη θάλασσα, όπου δεν υπάρχει «πάμε στο νοσοκομείο», αλλά μόνο «κρατάμε τον άνθρωπο ζωντανό μέχρι να φτάσουμε», το TECC δεν είναι πολυτέλεια ούτε μόδα. Είναι η διαφορά ανάμεσα στην τύχη και την προετοιμασία. Και η θάλασσα, όπως ξέρουμε καλά, δεν συγχωρεί όσους ποντάρουν στην τύχη.