top of page

Το δυστύχημα στις Φλέβες και η επικίνδυνη ψευδαίσθηση της ασφάλειας στη θάλασσα

8 Νοε
διαβάστηκε 4 λεπτά

Η εμπειρία δεν υποκαθιστά την προετοιμασία. Και το γεγονός ότι χθες όλα πήγαν καλά δεν αποτελεί καμία εγγύηση για το σήμερα.

Άλλο ένα τραγικό δυστύχημα στη θάλασσα. Άλλη μία ανθρώπινη ζωή χάθηκε. Άλλη μία υπενθύμιση ότι η ασφάλεια στο θαλάσσιο περιβάλλον δεν είναι δεδομένη. Το Σάββατο 7 Νοεμβρίου 2026, ένας 52χρονος, μέλος πληρώματος ιστιοφόρου σκάφους, έχασε τη ζωή του έπειτα από πτώση στη θάλασσα, νότια-νοτιοδυτικά της νήσου Φλεβών στον Σαρωνικό. Σύμφωνα με τις μέχρι στιγμής πληροφορίες, ανασύρθηκε χωρίς τις αισθήσεις του από μέλη του πληρώματος και μεταφέρθηκε στο Ασκληπιείο Βούλας, όπου διαπιστώθηκε ο θάνατός του. Οι ακριβείς συνθήκες του δυστυχήματος παραμένουν υπό διερεύνηση.


Δεν γνωρίζουμε τι προκάλεσε την πτώση, ποια μέτρα ασφαλείας είχαν ληφθεί ή ποιες διαδικασίες ακολουθήθηκαν. Επομένως, θα ήταν άδικο και ανεύθυνο να αποδώσουμε το συγκεκριμένο δυστύχημα σε αμέλεια, ανθρώπινο λάθος ή ανεπαρκή προετοιμασία.

Υπάρχει, ωστόσο, ένα ευρύτερο ζήτημα που οφείλουμε να αντιμετωπίσουμε σοβαρά.

Πόσο πραγματικά προετοιμασμένοι είμαστε για την ημέρα που κάτι δεν θα πάει σύμφωνα με το σχέδιο;

Η θάλασσα είναι ένα δυναμικό, διαρκώς μεταβαλλόμενο περιβάλλον. Ένα τεχνικό πρόβλημα, μια ξαφνική μεταβολή του καιρού, μια απώλεια ισορροπίας, μια πτώση στη θάλασσα ή ένα επείγον ιατρικό περιστατικό μπορούν μέσα σε δευτερόλεπτα να μετατρέψουν έναν συνηθισμένο πλου σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης.

Και εδώ βρίσκεται μία από τις μεγαλύτερες παγίδες της ανθρώπινης συμπεριφοράς: η εξοικείωση με τον κίνδυνο. Όταν επαναλαμβάνουμε την ίδια δραστηριότητα εκατοντάδες φορές χωρίς δυσάρεστες συνέπειες, αρχίζουμε σταδιακά να θεωρούμε την απουσία ατυχήματος απόδειξη ασφάλειας. Οι έλεγχοι γίνονται τυπικοί, οι διαδικασίες παρακάμπτονται, οι μικρές αποκλίσεις γίνονται αποδεκτές. «Τόσα χρόνια ταξιδεύουμε έτσι και δεν έχει συμβεί τίποτα».

Αυτή η σκέψη δεν αποτελεί αξιολόγηση κινδύνου. Αποτελεί μια επικίνδυνη ψευδαίσθηση.

Στη διαχείριση ασφάλειας το φαινόμενο είναι γνωστό ως Normalization of Deviance: η σταδιακή αποδοχή αποκλίσεων από ασφαλείς πρακτικές, επειδή προηγούμενες αποκλίσεις δεν οδήγησαν σε ατύχημα.

Η εμπειρία είναι πολύτιμη. Όμως δεν προσφέρει ανοσία απέναντι στον κίνδυνο. Αν δεν συνοδεύεται από διαρκή επαγρύπνηση, μπορεί ακόμη και να ενισχύσει την υπερβολική αυτοπεποίθηση.

Η ασφάλεια αρχίζει πριν λυθούν οι κάβοι

Η ουσιαστική πρόληψη δεν περιορίζεται στην ύπαρξη του υποχρεωτικού σωστικού εξοπλισμού. Προϋποθέτει αξιόπλοο και σωστά συντηρημένο σκάφος, αξιολόγηση καιρικών συνθηκών, κατάλληλο σχεδιασμό πλου, εκτίμηση των επιχειρησιακών κινδύνων και πλήρωμα που γνωρίζει όχι μόνο τα καθήκοντά του, αλλά και πώς να αντιδράσει όταν κάτι πάει στραβά.

Τα σωσίβια και τα μέσα συγκράτησης πρέπει να είναι κατάλληλα και να χρησιμοποιούνται σύμφωνα με τις συνθήκες και τους κινδύνους. Ο εξοπλισμός ανάκτησης ανθρώπου από τη θάλασσα πρέπει να είναι προσβάσιμος. Τα μέσα επικοινωνίας και ο εξοπλισμός πρώτων βοηθειών πρέπει να είναι λειτουργικά, με ανθρώπους που γνωρίζουν τη χρήση τους.

Κυρίως, πρέπει να υπάρχουν σαφείς απαντήσεις σε κρίσιμα ερωτήματα: Ποιος αναλαμβάνει τον χειρισμό του σκάφους αν ο κυβερνήτης αδυνατεί; Ποιος ειδοποιεί τις αρχές; Ποιος αναλαμβάνει την ανάκτηση ανθρώπου από τη θάλασσα; Ποιος παρέχει τις πρώτες βοήθειες; Πώς συντονίζεται το πλήρωμα όταν ο χρόνος πιέζει και οι συνθήκες επιδεινώνονται;

Αυτές οι απαντήσεις δεν μπορούν να αναζητούνται για πρώτη φορά την ώρα του περιστατικού.

Η εκπαίδευση δεν είναι πολυτέλεια. Είναι επιχειρησιακή ανάγκη.

Ένα πλήρωμα μπορεί να διαθέτει σημαντική ναυτική εμπειρία, χωρίς απαραίτητα να έχει εκπαιδευτεί συστηματικά στη διαχείριση επείγοντος περιστατικού. Η αντιμετώπιση μιας πτώσης στη θάλασσα, η ασφαλής ανάκτηση ενός αναίσθητου ανθρώπου, η αναγνώριση ανακοπής, η εφαρμογή ΚΑΡΠΑ, η χρήση απινιδωτή, ο έλεγχος σοβαρής αιμορραγίας και η επικοινωνία με τις υπηρεσίες διάσωσης απαιτούν συγκεκριμένες γνώσεις, πρακτικές δεξιότητες και συντονισμένη δράση.

Δεν αρκεί να γνωρίζουμε θεωρητικά τι πρέπει να γίνει. Χρειάζεται να έχουμε εξασκηθεί στο πώς θα το κάνουμε, με τον εξοπλισμό που πραγματικά διαθέτουμε και μέσα στους περιορισμούς ενός σκάφους. Η ύπαρξη γραπτών διαδικασιών, η κατανομή ρόλων, οι επαναλαμβανόμενες ασκήσεις και η εκπαίδευση σε ρεαλιστικά σενάρια μειώνουν την εξάρτηση από τον αυτοσχεδιασμό και βοηθούν το πλήρωμα να αντιδράσει αποτελεσματικότερα υπό πίεση.

Ειδικά στη θάλασσα, όπου η εξωτερική βοήθεια ενδέχεται να καθυστερήσει, οι πρώτοι άνθρωποι που καλούνται να αντιμετωπίσουν το περιστατικό είναι εκείνοι που βρίσκονται ήδη στο σκάφος. Και η δυνατότητά τους να προσφέρουν ουσιαστική βοήθεια δεν πρέπει να εξαρτάται αποκλειστικά από την τύχη.

Από την αντίδραση στην πρόληψη

Κάθε σοβαρό ναυτικό ατύχημα πρέπει να μας προβληματίζει. Όχι για να αναζητούμε βιαστικά ενόχους, αλλά για να εξετάζουμε τι μπορούμε να βελτιώσουμε. Η ασφάλεια δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται ως μια τυπική υποχρέωση συμμόρφωσης με κανονισμούς. Ούτε ως μια διαδικασία που ενεργοποιείται μόνο έπειτα από μια τραγωδία. Πρέπει να αποτελεί καθημερινή πρακτική, σταθερή επαγγελματική νοοτροπία και προσωπική ευθύνη απέναντι σε κάθε άνθρωπο που επιβαίνει σε ένα σκάφος.

Καμία διαδικασία, κανένας εξοπλισμός και καμία εκπαίδευση δεν μπορούν να εξαλείψουν ολοκληρωτικά τον κίνδυνο. Μπορούν όμως να μειώσουν την πιθανότητα ενός περιστατικού και να βελτιώσουν τις δυνατότητες αντιμετώπισής του.

Το δυστύχημα στις Φλέβες δεν πρέπει να γίνει απλώς ακόμη μία είδηση που θα ξεχαστεί σε λίγες ημέρες.

Πρέπει να αποτελέσει αφορμή για μια ουσιαστική συζήτηση γύρω από την πρόληψη, την εκπαίδευση, την ετοιμότητα και την κουλτούρα ασφάλειας στη θάλασσα.

Γιατί τελικά, το γεγονός ότι επιστρέψαμε ασφαλείς χθες δεν αποδεικνύει πως είμαστε κατάλληλα προετοιμασμένοι για αύριο. Και ο πραγματικός σεβασμός προς τη θάλασσα δεν αποδεικνύεται από όσα λέμε για τους κινδύνους της, αλλά από όσα κάνουμε καθημερινά για να τους αντιμετωπίσουμε.

. Με σεβασμό στη μνήμη του ανθρώπου που χάθηκε και στους οικείους του

Τεκμηρίωση περιστατικού: ΕΡΤ / ΑΠΕ-ΜΠΕ, 7 Νοεμβρίου 2026. Το άρθρο αποτελεί γενική τοποθέτηση για τη θαλάσσια ασφάλεια και δεν εξάγει συμπεράσματα για τα αίτια ή τις ευθύνες του συγκεκριμένου δυστυχήματος.

1 Σχόλιο

Βαθμολογήθηκε με 0 από 5 αστέρια.
Δεν υπάρχουν ακόμη βαθμολογίες

Προσθέστε μια βαθμολογία
Πελάτης
08 Νοε
Βαθμολογήθηκε με 5 από 5 αστέρια.

Σωσίβια ,όλοι..

Πρέπει να τα φοράνε πριν μπουν στο σκάφος..

Και κανόνες ασφαλείας..

Να ξέρει ο κάθε ένας τι να κάνει σε περίπτωση ανάγκης!

Μου αρέσει

Subscribe to get exclusive updates

ReX 2026 

bottom of page